حزب مردم بلوچستان Balochistan People’s Party بلوچستانءِ اُستمانءِ گــَل

ھانی و شیھہ مرید (2)

"دومی بھر"

مرید درچکے چیرا نشتگ اَت کپوتے آتک درچکءِ سرا نشت و کوکو کنگا لگ اِت ـ

مریدءَ سر چست کت و گشتی، بیا او ڈاڈرءِ وشتواريں کپوت، منی دوستانی مھرم و ھمبل، زاناں ترا ھانیءِ راز گون اَنت، پہ منی گینا وش و اَمبرءِ بوّا کنے، بیا و راست بگش او مُرگ، اگر منی دوستءِ قاصدءِ گڈا ھانیءِ گمزدیں ھالان اوں بدے ـ

پدا گشتی، بیا او کپوت نون بس اِنت ترا گون مرگاں ھور بئیگ ـ منی زپتیں زھیر و سُچوکیں ارساں بزیر و برو ھانولا سر کن و بگشی تئی زپتیں زھیر منا پہ نندگا نیلنت ـ مں ڈاڈرءِ سبزیں کھور و جنگلانی تھا کپتگاں، رنداں گوں چاکر نشتگ و گپ و دیوان اِنت اِش ـ  من نزانت کہ چاکر گوں آ ٹگیں چنگیاں پہ رپک و حیلہ اِنت، شرط بندیت ترا چہ من پلّیت، جاڈوءِ کسانیں بچءَ، پتءِ دستءَ کوشاینیت، ھیبتانءَ گنوک کنت و بیبگرءِ بگّءَ پروشیت، منی جشتارءَ بارت و منا اے ڈول گوش و پونز کنت ـ

آسے مریدی دلا روک اِنت، کوکار کنت سوگند وارت و گشیت، او چاکرءِ شیھک اگر زندگ بوتاں وشیں آپان پہ تو زھر کناں، ھانیءِ پُلگ دردے بیت تئی جانءَ گریت، منی جشتارءِ کشءِ وپسگ ترا ھرام اِنت، شیرکنیں شربتاں پہ تو زھریں کچل بنت، گون سراپیں سازیں ھور بیت و منی دوست اِت پل اِت ـ

مرید ڈاڈرءَ ویل کت و گوں حاجیاں ھمراہ بیت و دیم پہ حجءَ شت ـ

یک شپے میرچاکرءِ دل اوماں کنت جاہ جنت پیش کنزان بیت و میزاں میزاں دستءَ دور دات ھانیءِ آسکی گردنءَ کہ وتی دلءِ ارماناں بریچیت، بلے اپسوز کہ چاکر پہ ھانی پت و براتے اَت، و چہ مریدءِ درد و دوریاں مدام آگاہ اَت، چست بیت و گشتی او چاکر! گنداں شریں کلامے گپتگ ترا، مپتءَ زور مجن منی بالشتءِ سرا، منی و تئی نزیکی نبیت تا روچ مھشرا، راستے کہ تو منا نکاح کتگ بلے من گون تو نوپساں!

ھانی چہ چاکرءِ دستءَ سیہ دل و بیزاراِنت، ابید چہ آزمانءَ دگہ واک و مدتے پہ وت نگدیت، دستان آزمانءَ شھاریت و پریات کنت ـ

منّت کنت جمبرانءَ و گشیت او جمبراں شما کہ بلند و آزمانءِ سرا اِت، گوارات و ریچ اِت وتی بھارمیچیں دانگاں، پرچے تینے منی دلا داتگ شما، برواِت مکہءَ، چارمی پاسءَ ایر دئیت مکہءِ چاردورءَ بگواراِت، بچاراِت ماں ھما شھر و جنگلاں شیھہءَ درگیج اِت و شریں رگامے آییءَ سرا بگواراِت آییءِ گیمرتگین ارواہ و آچشین زردءَ سارت و ھنک کن اِت تا کہ ھجبر گرمی مگندیت منی دوست ـ

چلہ گرماگ اِنت، استوانءَ گرندگے جت و ایر دات رگاماں، ھور شنزگا لگ اِت، مرید چہ وابءَ بست کت و نشت دویں دستاں سرا کت و سرا کونڈانی سرا ایر کت و پگرانی تھا کپت و ترونگلیں ارس چہ آییءِ چماں شیپ گراں بیت اَنت، گوں بے وسیں پریاتے گشتی، چوں کناں! نیست اِنت قاصدے کہ دیمی دیاں، ھانیءِ زپتین زھیر واب و آرام نیلنت منا ـ

اَنگاہ کپوتے کوکو کنگا لگ اِت، مریدءَ سر چست کت و توار جت کپوتءَ، او مکہءِ سبزیں کپوت بس کن، اینچو کوکو مکں اے نیم شپاں، بیا و ببر مستاگءَ منی، سھبی کہ روژنا بیب روچ بال بکں دیم پہ مکراں، بلے برز برو برزتر چہ جمبراں تا کہ مکرانءِ نیلیں زرءِ نودانی نمباں مگراَنت بالانءَ تئی ـ

مریدءَ گشت، برو او کپوت شالءَ کہ ترا ھچ پرواہ مبات ـ بلے ھنچوش کہ من ترا گشاں اِشنت منی دوستءِ نشانیاں، ایوک و تھنا نشتگ، زردیں سریگے سرااِنتی، گوں ھمسروگاں ھور نبیت، مدام چاریت و رھسراں منی ودارا کنگااِنت، روک اِنت و جشیت منجلی، گیمرتگ و لاگراِنت چہ گماں، بلے او کپوت بچار اگر وپتگ و وابت، پادی مکن گوں وتی تیزیں چمبلاں ـ شریں ساھتے بنند و دم بدے وتی ھریریں بانزلاں، وھدیکہ چہ وابا پاد آتک، نزیک ببو و بدے منی زردءِ زھیراں و بگشی، گوں حجی حاجیاں گوں کپتاں و مکہءِ درچکانی چیرا نشتگاں، روکان و جشان پہ تئی زھیراں، ھر وھد کہ اومان کنان بند و بوگاں وتی داگ دیاں ـ ھانی تو منی ھمراہءِ کسانیءِ، من ترا شموشت نکنان، کندگ و بچکندگ تئی یاد کپنت وھد و مدام ـ

ھانی:

ھانی پسہ دات و گشت گوں کپوتءَ، بیا مکہءِ دربندءِ کپوت اینچو پریات مکں، منی ٹپیں دلا سنٹ مجن، بیا و نند منی  اسپیت و کوشیں زانسراں، مں ترا زرّیں تاسانی تھا آپ دیاں، زیر و بر منی سلاماں پیش کن مریدا، بگش دوستءَ منی، من ھم چہ تئی گرانیں گماں باراں، بلے جنینیاں دستا ھچ نبیت منی، گٹ و ھیراں نشتگاں، زور منا نیست کہ گوں چاکر جنگ بکناں، کوٹءَ بپروشان و چہ کوٹءَ دربکپاں ـ دست بندان و پریات کناں، بیا او مرید من تئی ودارا نشتگاں ـ

 مریدءَ کچکولے بڈاَت و عصا دستا پیتکگ اَت، میزاں میزاں ھانیءِ لوگءِ دپا آتک و اللہ کش اِت و اوشتات ـ ھانیءَ کوڈیءِ چير جت و چہ دانءَ پُر کت شھار دات پہ شیھہءَ بلے شیھہءِ چم سک اِتنت و روک روک چاراِتی ھانیءِ چمانی تھا ـ ھانی چہ پریاتاں درمنتگ اَت، دمانے رند سازیں رس اِت، سازینءَ پجاہ آرت پہ گزب ھکلی کت شیھہءَ و تواری جت چوریگانءَ، بیااِت چکان اے پنڈوکا تاچین اِت چدا ـ چوریگان پہ ڈوک زرت شیھہءَ، شیھہ چہ ھمودا پشت کت و رھادگ گپت، مرید کہ پُشت کت، ھانی آییءِ گامگیجاں پجاہ آرت، چگلی کت کوڈیءَ و تچاں تچاں بلے مرید شت و ناھمدیم بیت ـ ھانی گوں گیمرتگیں زردے چھر کت و نشت لوگا گریت و پُٹینت اپسوز وارت کہ گپتگيں مرگ چہ دستا بال کت و شت ـ

ھانی:

ھانی چہ وتی جنینی و آجزگیءَ سک بے وس و بے واک اِنت، ھچ راہ و درے پہ وت نگندیت ـ دست بندیت گوں وتی سروگ و دزگھاراں پریات کنت و گشیت: او منی گھار و دزگھاراں جم بت و برواِت چاکرءَ منّت کن اِت و بگشتی پہ ھدا بچار منی سوناں بدءِ، گرندے تئی سرا کپات کہ مریداِت بزگ و بیچارگ کت، بے وس و وارنت کپتگ ماں مکہءَ  

چاکر قاصدءِ ھبرا گوش کنت و پدا گوں آییءَ گشیت، برو ھانیءَ بگش اگر منا زیرءِ ھپت برا زرشان اِت کناں، بیست و چھار گوک تئی پادانی چیرا کشان، دوسد سھر تئی پادانی پادیگ کنان، تلاھیں تھتے پہ تو جوڑ کناں، اے ھزار زراَنت من تئی لب اِش دیاں، جدی نوکراں تئی کاردار کناں، تو اگر منا دوست بدارے من ھم ترا دوست داراں، پتکگیں امبے وڑا ترا دلے سرا ایر کناں، چوشاں و دلے زنگاں دیر کناں، ھانی پرچے تو گنوکے پہ ھما یکیں دانگءَ ـ

ھانی گریت و پریات کنت و گشیت گوں میرءِ قاصدءَ، چاکر پہ تئی لب و تماھاں منی دل رازی نبیت، تئی شھد منی دپا زھر و کچل اَنت، تئی شار و پوشاک منی جانءَ آس و اَنگراَنت، تئی سُھر و طلا زوم و دندسکی دجنت منءَ ـ

ھانی دستاں آزمانءَ شھاریت و گشیت ـ چارموٹ ترا کشات دردے ھری، من کنکاں دعا پرچی منی دعا ھچ رنگا نگپیت، ملکموت بیا چاکرءَ چکپروش بکن، آسنیں ڈوکے زیر و دلءِ بندی بجن، وپتگیں وابءَ چہ ھما وابءَ بود مکنت ـ

 ناصر محتشمی

www.balochetawaar.com