|
مردکءَ منءَ کوٹیءِ تھا تِھلانک دات و کوٹیءِ دروازگی پہ زھری بست و شت ۔ اے کرّ
و آ کرّ کوٹیءِ دیوالانءَ چارگا لگ اِتان بلے تھار اَت و ھچ گندگءِ وڑا نہ اَت
۔
منی زندءِ اولی بر ات کہ چشین روچ گندگا اِتان سک ھیران و ھبکہ اِتان ۔ کوٹی سک
کسان و تھار ات،یک کسانین دریگے پچ ات و یک سکین کورین برقے، برز یک دریگےءِ
تھا بن ات،بلے انگت کوٹی پہ منی چمان تھار ات ۔ کمے رند نشتان و دست اؤن پہ یک
پتّواےءِ کپت ۔ چیر اؤن گپت و آییءِ سرا نشتان ۔
نون ماں آگاھیءَ وڑ وڑاین و رنگ رنگین واب گندگا آن ۔ برے پہ وت قاضی بوتان و
برے وکیل،برے چمان اؤن مچ کت انت و ھدائےءِ شوھازا لگ اتان،برے نا امیت چہ ھدا
کفرے برزترین بادگیرءِ تھا نشتان ۔ پہ راستی ھچ اؤن نہ زانت کہ اے بے آچاراین
بوجیگ منا کجا نیمگا بارت و چونین چولانی آماچ اؤن کنت یا کہ کجا گانڈوّ و
پاگاسانی دبوج ببان !!! اناگاہءَ دروازگءِ دریگ پچ بوت ۔ پہ اِشتاپی پادآتکان و
دروازگءِ دپا اؤشتاتان ۔ مردکا گون وتی لبزء(زبان) چیزے گشت و بلے من ھچ سر کچ
نہ وارت ۔ نرنڈگے(گرنڈگے) جتی و دریگا را پہ ترندی بستی و شت ۔ من چہ اِش کہ
مردکءِ گپ اؤن سرکچ نہ وارت و آییءَ دریگ پہ زپتی بست،سک پریشان بوتان ۔ وتی
دلا جست اؤن کت، باراین مردکے لوٹ چہ من چی اِت!؟ من اے شومانی لبزا سرپد نہ
بان ۔ گون وت جیڑہ اتان کہ پدا دریگ پچ بوت و مردکا یک استانے بٹ(برنج) ھمے
کوٹیءِ تھا رتک و شت ۔
چہ اے کارے گندگا سک پریشان بوتان و منی ھؤش چہ سرا شت و گؤشان اؤن نژ، نژا لگ
ات انت ـ اے دمانانی گندگ پہ من سک گران ات ۔ وتی ورنایئءِ ھیالا کپتان ۔
وھدیکہ زھگتان منا کچکءِ(سگ) دوستی سک بازات ـ پہ اپسؤزی سر اؤن سرینت و وتی
دلا گشت اؤن اے چؤنین دمان انت؟ من یک انسانیان اشان اے ڈول منارا ورگ دینت، من
وتی کچکا را پہ شرتراین وڑے ورگ داتگ ۔ دست موش اؤن کت،بٹان اؤن رپت و توالتءَ
رتک انت ۔ پتّو اؤن مان آرت و کوٹیءِ سروکا (گوشہ) نشتان و ھیالانی زرا اژناگا
لگ اتان ۔ بلے گشے ھوش و ھیال چہ منی سرا شتگ ات ،سر اؤن گژاتگ و مجگ اؤن ھچ
کار نہ کرت ۔ نشت و گون وتی دلا جیڑہ بوتان ـ برے وت اون ڈوبارات و برے دل اڑی
دات ۔ نہ زانان چنت پاس چہ شپا گؤستگ ات کہ واب کپتان ۔ سھبءَ ماھلّے آگاہ
بوتان دست و دیم اؤن ششت و نشتان انگاہءَ دریگ پچ بوت پاد آتکان دریگءِ دپا
اؤشتاتان ـ مردکا کمے ڈلّگ(آش) و پلاستیکے پرّ چہ چاہءَ منی دستا دات و شت ۔
ڈلّگان اؤن رتک انت و چاہ اؤن گلاٹ ات ۔ کمے رندا کہ رژناتر بوت دیوالے
نبشتانکانءَ چارگا لگ اِتان ۔
کوٹیءِ یکین چارک و دوئین دراجی پّراِت اَنت چہ وڑ وڑاین نبشتانکا ۔ گون وت
گشگا لگ اِتان، ھو! بازاین بے کسمتے اے تنک و تھاراین کبرءِ تھا(زندان) بند
بوتگ انت و درؤت اِش داتگ اے دیوالانا!
یکے قرآنی آیاتے نبشتگ اَت یکے شعر و شاعری و لھتے زا و ھبر و یکےءَ وتی بے وسی
و بے میاریءَ گؤن دیوالان درانگاز کرتگ اَت ۔ من بازاینے ونت و پادآتکان کہ
کدمے جنان،ھنچو کدم جنّگااِتان، اؤمانے کپتان ۔ چہ زھرا دو مشت دیوال اؤن جت ۔
کمے دیر چہ آ دگہ کوٹیءَ یک کسے دیوالا را مشت جنّگا لگ ات ۔ من پدا لھتے مشت
دیوالا جت و آییءِ پسہءِ وداراؤن کت ۔ اے رندا دپتوارے منی گوشان کپت!! ھیران
بوتان کہ اے کس کے بوت کنت!؟۔ چہ بمپانءِ بیما ھچ اؤن نہ گشت،گؤش اؤن داشت ۔
بلے نہ زانت اؤن،ھیران بوتان اے توار چہ کجا پیداگ انت!؟ دگہ مشتے دیوال اؤن جت
و وداراؤن کت ۔ آییءَ ھم مشت جنان کت دیوالے دراجیءَ روان بوت ۔ من ھم گؤن
تؤارا روان بوتان تا کہ توار توالتءِ برابرا رس اِت، توار گشے بدل بوت ـ گؤن
سکین چیزے دیوالا جنّگا لگ ات و کوکارے جت ۔ بلے من انگت نہ زانت کہ چہ آ کؤٹیءَ
توار چہ پیم اِدا پیداگ اِنت ۔ آپے نّل اؤن پچ کت و گؤش اؤن داشت، نہ اِدا ھم
توار نیست اَت ۔ اے ھیالا کپتان کہ آپ توارءَ درآیگا نیلیت ـ چمااؤن پہ دیوالے
یک ترّکے کپت اَنت ۔ گوش اؤن ھمے جاہءَ سک کت،ھو! توار چہ ھمدا پیداگ انت ۔
ابید چہ اِش کہ توارے واھندا بہ زانان و بہ ترسان و شک و شھبہ اے بکنان سلامے
دات اؤن و گشت اؤن : احمد،احمد توے؟ آییءَ پسہ دات: نہ،من احمد نہ ان،منی نام
محمد اِنت ـ آ مرد منا جستا لگ اِت: عراقی،ایرانی؟
پدا ھم ابید چہ ھچ ترس و لرزے پسہ اؤن دات: من ایرانی ۔ شما ھم ایرانی اِت؟
مردا پسہ دات: نہ من (کورد)،کرد عراقی ۔ مردا کہ گشت( کورد) گشے من وتی برات
زانت و سک گل بوتان و پہ دلجمی گون آیی گپ و رپا لگ اِتان ۔ بازاین جست و پرسے
آیی چہ من کت و من چہ آیی ۔ کساس بیست دقیقہءَ رند من چہ محمد رکست لوٹ ات و
وتی کوٹیءَ نشتان و وش و بدین ھیالانی جھلانکیا اُژناگا لگ اِتان ۔
وھد ھمے پیم گوزان بوت ۔ روچے کساس دہ دقیقہ گون محمد اؤن گپ و تران کت ۔ آ دگہ
وھدا وت اؤن گؤن دیوالے نبشتانکان دلگوش کت ۔ بلے شد منا را سک گٹ کنگااَت ۔
چاردہ بیل ات ابید چہ چاہ و آپ من وراگ نہ وارتگ ات ـ
کساس دو ھپتگ گوستگ ات،عصرے وھدات کہ کوٹیءِ دروازگ پچ بوت ۔
یک سانڈین و مزن بالادین و دگہ لاگر و پشّوک بروتین مردکے کوٹیءِ تھا پترت اَنت
و یک دگرے دروازگے دپا اشتات ۔ برزین مردکا دیم گؤن من کت و گؤن عربی یک چیزے
گشتی،بلے من سرکچ نہ وارت ۔ پدا گشگا لگ ات،(اِنت ھندی،باکستانی؟) من پسہ
دات،ایرانی، ایرانی ۔ مردکءَ وتی دپ کمے تروپش کت و دیوالے نبشتانکانءَ چارگا
لگ ات ۔ برزین مردکے چم پہ یک نبشتانکے کپت کہ من نبشتگ ات ۔ اے نبشتانک منی
شمارہ ات کہ ھمشانی جندا منء داتگ ات و چنت رندا سفارش اِش ھم کتگ ات کہ اے
شمارہءَ مہ شموش ـ اشی تئی زندانیءِ شمارہ اِنت ـ من ھم مردکانی ھبر زرت و اے
شمارہ چہ وتی چمان ھم دؤست تر داشت بلے چنت روچ کہ گؤست گشے منی مجگ چہ بازین
پگر و ھیال و گژنگیءَ چہ کار کپگاات ـ من دیست کہ دیوال پران چہ نبشتانکا، گڈا
من ھم اے شمارہءَ ھمے دیوالا نبشت و نہ زانت اؤن کہ یک روچے ڈول و بلاہ بیت و
منی سر و بھتان کپیت ۔
بلندین مردک گون من گپا ات،من سرکچ نہ وارت ۔ تا ھما پشی بروت آتک ۔ دو
سمٹی(سیمان) چنڈی دستاات مردکءَ پیشی داشت انت و یکین چنڈی ڈنا چگل دات و یکین
چنڈی دستا داشت و لگ ات گؤن شھمات منی جنّگا ۔ کمے رند ھما برزاین مردکا دست
داشت و لھتے ھبری گشت کہ من بہ سرپد نہ بوتان ۔ پدا ھما برزین مردکا پہ اشارہ
منا را جست گپت کہ اے سیمانی چنڈ تو چہ کجا آرتگ انت؟
من گؤن چنین و کجا زبانا اے ناشرانا سرکچ بدیان! برزین مردک منا جستاات کہ ھما
شومین لاگروکے توار رست و گشگا لگ اِت، سید سید و ھما ترکے جاھی پیش داشت ۔ بلے
برزین مرد گشے باز شرترین انسانے ات و سرکچ ورگاات کہ من اشانی زبانءَ نہ زانان
۔
وھدیکہ چہ کؤٹیءَ درآیگی بوت انت، برزین مردکا دیم گؤن من کرت و چیزے گشتی،پدا
ھم من سرکچ نہ وارت ۔ منی بزگی اش ات کہ نہ من اشانی لبزا زانت و دومی گپ اشی
ات کہ بازین روچے ات من ورگ نوارتگ ات۔ وھدیکہ من مردے ھبرا سرکچ نوارت پدا ھما
لاگراین شوم شانزہءَ پہ منی جنّگا بیڑ برت!
برزین مردکا وتی دست دیمپان کت و پہ زھری لھتے گال گشگا لگ ات، بلے چہ ھمے (مسکین،مسکین)گشگا
من زانت کہ اے مردک گشگاانت کہ اے مسکینءَ پرچے جنّے و برزین مرکا وتی فندک
(Lighter) زرت و دیوالے نبشتانکانءَ ساپ کنگا لگ ات ۔ من پہ گنگی و اشارہ گشگا
لگ اتان کہ یک چیزے بدییت کہ گون ھالیگین دستءَ اے نبشتانکان چون ساپ بنت ۔ھما
برزین مردا یک چیزے گشت و درآتک و شت انت ۔ کمے رند یکے چہ بمپانان(نگھبان)
آسنے چہ دریگا منی دستا دات و شت ۔ آسّن اؤن زرت بلے ھچ دلا نہ گشت کہ اے
نبشتانکانا ساپ بکنان ۔ پرچے کہ ھر نبشتانکے پہ من یک بلاھین کتابے ات و ھنچو
کہ یک دوستین سنگتے من گون اے نبشتانکان راز و نیاز کت ۔ بلے آ ناسرپدانی ترس و
بیما ساپ آیانی ساپ کنگا لگ اِتان ۔ بازاینے ھما شپا ساپ اؤن کت ۔ گیشتر چہ بے
ورگیءَ دستان اؤن ھاٹی نیست ات و دومی سک تھارات ۔ سھبءَ ماھلّے درستین دیوال
اؤن ساپ کت ۔ آ روچ پہ من سک گران بوت، تکانسور بیتان ۔ بلے بازینے چہ آ
نبشتانکان یاداؤن کتگ ات ۔ ھاس یک قرآنی آیاتے کہ نبشتگ ات کہ ھر کس اے آیاتءَ
روچے صد برا بہ وانیت مشکلانی آسان بنت ۔
کمے رند دیوال اؤن سے مشت جت و محمدءِ پسہءِ ودارا نشتان ۔ محمد ھم سے مشت
دیوالا جت و گپ و رپ اِن بنگیج کت ۔ من زیگین دیستگین ھالانءَ آییءَ دات انت۔
آیی دراّینت: ھو، وشدل اے مرد کہ زی تئی کوٹیءَ آتکگ،اے بندی ھانہءَ (زندان)مستر
بوتگ ۔ سال بدل بیگی انت و بازاین کسے آجو (آزات) بیت،منا امیت انت کہ شما ھم
گؤن آ کسانے کہ آجو بنت ھؤراِت ۔ اے گپے اشکنگا گشے مزنین گرانین بارے چہ منی
بڈا جھل بوت ـ سک باز امیت وار بیتان ۔
محمد منء جست گپت ۔
دلوش تو روچگے ؟
من پہ بچکندگ و ھیرانی جست کت،زانے رمضان انت!؟
آییءَ گشت ۔ ھو! تو سھیگ نہ ھے،نہ گندے کہ مروچان سھب ان چاہ و ڈلّگ نہ دینت ۔
من پسہ دات: جی ھو! من ھچ چاہ و ڈلگے ھیالا نہ بوتگآن ـ شرانت کہ تؤ منا سھی کت
کہ من روچگ بداران ! اے گپانءَ چہ رند من رکست لٹ اِت وتی کسانین ھونڈے تھا کدم
جنّگا لگ اتان ۔ دو سے چھراؤن وارت،چہ کوٹیءِ کسانیءَ و شّدا سر اؤن ترّگا لگ
ات ۔ نشتان و گم و اندوھانی جھلانکیا کپتان ۔ برے چہ زندانءََ آجو بوتان و وتی
کلگا گون وتی سنگتان ھم دیوان گپ و رپ ات،برے ھنچو ناامیت بوتان کہ ھوش چہ منی
سراءِ شت!
سے روچء رند پدا ھما برزین مردک(زندانءِ مستر ) منی کوٹیءَ آتک ۔ ھنچو کہ کؤٹیءَ
پتراِت دیوالانءَ چارگا لگ ات ۔ آھر سرا مردکا وتی ماتین موردانگ انگریزانی وڑا
چست کت و گشگا لگ اِت،GOOD,GOOD۔ دگہ گپے جتی و آپے، نلے نیمگا شت ۔ سردین آپے
نل (شیر )ھراب ات ۔ روگے وھدا گون وتی ھمراھان چیزے گشتی و دربوت و شت ۔
دلگوش: نبشتانکے اولی بھرانت ۔
(کسہ جاری انت) |