بے شَک هر راجی ، سیاسی ، دود و رُبیگی جَهدے ءِ یکین تَـک و پهنات زبان و لـَبزانک انت که اگں دلگوش کنگ مه بیت ، آ جُنز نزور و کم رنگ ءَ بیت . بلے باز بَژن‍ی گپے انت که ما چه نَد و اسپیتیں کاگد باز تُرُس اوں !
هَـو اے وا راستے که نَد و اسپیتیں کاگد ، مردم ءِ اندرونی و تَهی دنیای ءَ لوچ و پَـدَر کنت . بلے اگں هم راستے به بیت ، اے تهنا مئی لوگ ءِ مردم انت که مئی نزوریاں گند انت و اے عیبے نه انت و بلکیں ما وتی و وتی راج ءِ عیباں وت لگوشاں و په آهانی گار ی ءَ جهد کناں بیوں !
اداں من ءَ یک پاکستانی نَـدکارے ءِ یک آزمانکے ءِ یک گپے گِـیر و یات کیت که پاکستانی یک کـَـلـَــّگی کاڑ و جَنِکے گوں یک شَهری نیم سیریں مردے سیر و آروس کنت . اے مَرد ءَ که کدیں کدیں سینما و دگه کلب و ناچ جاهاں شُتگ ات ، گڑاں همے جاندریں ناچی جَنِک و کاڑاں گند ایت که چون ناچ کن انت و وتی جوجک و دل ، سُرین و جان ءِ هر جاه ءَ چونی ءَ سُرین انت و چَنڈیننت و لـَرزیننت . گڑاں همے مرد ءَ ، چه وتی زال ءَ لوٹیت که پر آئیا هَنچیں ناچے به کنت . اے جَنِک چَٹ وا په به ، ناچ نزانتگ ات ؛ جان لوچیں ناچ ءَ تو وا بلّ ! گڑاں اے مرد ءَ وتی زال ءَ بازیں زا و هَبَرے دَنت و تَهروزی ءَ وتی زال ءَ چَـبـّـو _ پازَوار _ ے هم جنت. اے زال هم چست ءَ بیت و تَهروز کنت و وتی بَلک ءِ لوگ ءَ رَوت و بَلک ءَ هال دنت .
بلک آنیا گوئشیت که تو پر چا وتی جود ءِ هبر نه زرتگ و پر آئیا ناچ و سُهبت نه کتگ ؛ کاڑ وتی بلک ءَ جواب دنت که من په به ناچ و سهبت ءَ نزاناں ، و ایشی ءَ چه ابید ، من چون جاندری و کین لوچی ءَ ناچ کت کناں . من وا بد نام بیاں !
گڑاں پیریں بلک وتی نماسگ _ نواسگ _ ءَ گوئشیت :
_ منی ماهیں جَنِک ، تو پر وتی جود ءَ ناچ کن ئے ، جان در یا گوں گداں ، جوان یا گندگ ، تو هر داب که تئی جود و مرد ءَ گوئشیت بکن ، بلّ که تئی مرد به زانت که تو ناچی اے نئے . اے وا مزنین گپے نه انت ...
شَپ که آئی ءِ جود ءَ کیت ، زال پردگاں کش ایت ، رکاٹ ءَ چالان ءَ کنت ، آرام - آرام و میزان - میزان گداں لگوشیت و وتا را چَنڈینیت . مرد آئی ءِ نیمگ ءَ چار ایت ؛ گند ایت که آئی ءِ زال ناچ وا نزانت که هچ هنچو هُشک و پَشَل ، بلے لوچ و جان درا ، لوگ ءَ اوشتاتگ و وتی چَنڈینگ ءَ هم نزانت ...
ایدگه روچ ءَ ، نواسگ کندان ءَ وتی بلک ءِ لوگ ءَ روت بَلک آئی کندوکین دپ ء` گند ایت و سوج کنت که چون و چیا چوکندگ انت . و ورناییں کاڑیں نواسگ ، شَپ ءِ هالاں گوئشیت و بلک ءَ هال دنت که منی مرد که منی ناچ و جاندری ءَ دیست هنچو هِژم گِپت که گوئشت ئی : « اگں دگه بَرے من ترا ناچ و سُهبت ءَ به گنداں ، تئی هر دوئیں ٹانگاں پروشاں ... »
نوں اگں ما چه وتی میارباری ءَ به تُرساں ، گڑاں هچ چیز ءَ نه بیت . من راستین ءَ گوئشاں که من چه ند و کاگد ءَ سک باز ترسگ اوں که منی همے هُشکیں نام ءَ هم لگوشیت و بلکیں بے تام به کنت . بلے وهدے که من زاناں که من هچ چیز ءَ نه زاناں ، گڑاں منی تُرس چه منی نازانتی ءِ پَـدَر بَیَگ هچ انت ...منی وَس ءَ منی برات بزانت جوان انت تاں مزانت ...
من اے راستیں گپ ءَ هم گوئشاں که من ءَ واجه عبدالله جان سیاهویی ءِ نبشتانک ، نبشتانک ءِ زبان سَـک دوست بیت ... اگں اے نبشتانک عبدالله جان ءِ نبشتانک انت _ که هست انت _ یا اگں کسے راست هم کتگ ، سَک تامدار، تِچک ،و راست انت و زلور بنیات ءَ جوڑ و راست بیتگ ، اگں نه هچ کس چه هچ ءَ ، چشیں تامداریں نبشتانکے ٹهینت نه کنت . من چه واجه عبدالله جان ءَ همے امیت و دَزبندی کناں که ما را چد و رند چه وتی گنجیں زبان و نبشتانکاں زبهر مه کنت . و وت سَر شونے ، په ایدگه ورنا و راجی جهدکاران ماں اے پڑا به بیت .هر بلوچ زانوگرے که بلوچی زبان ءِ نیمگ ءَ دلگوش به کنت ، دَهاں و سَداں دگه بلوچ واننده و نوک راهان ءَ بلوچی ءِ نیمگ ءَ دلگوش دنت و کار ایت و اے داب راجی کلات و راجی جنز ، چو ماه و استاراں بُرز ، مُهر ، پُر رُژن و پر زانت ، و مادنیں کلاتے بیت .

دگه گپے که همدان گیش کنگ لوٹاں ، ایش انت که من وتی پرمهریں و پرجهدیں سنگت ءَ اے هم زاناں که سی سال ءَ چه گیش انت که همے راجی کاراں گوں دَزگَٹ و هور انت و درانڈیهی ءِ گرانیں بار و گم ءَ هم پر وت ، و وتی مردماں و وتی مراد واهگاں په ، وَش و شات کتگ .
بلوچ راج ءِ جُهد ، یک پَد مه سستیں جهدے نه بیتگ ، بلکیں هر پد ریچ و هر گلّ و گروپے ، وتی وَس ءَ جهدے کتگ ، که چیزے زانت و تجربه و کته کاری ءَ رَستگ ، یا چه راہ ءَ سستگ ، یا شهید کنگ بیتگ ، یا جیل ءِ سه سندیں نه وشیاں گوں دچار کپتگ ، یا درپدر و درانڈیهی ءَ « شئیران زهیر نالیں > جناں بیتگ و جناں انت . همے هساب ءَ من اے گپ ءَ گوئشاں که هر کس و هر پدریچے ءَ ، وت وتی جهد ءِ بنگیجکار ، و پَندانی بُرّوک و تجربهانی زیروک و کٹوک بیتگ انت که پر ما سک گران بیتگ و لکی ئیں جهداں ، بے آسر بیتگ و بلوچ هنگت وتی هما اولی گامگیج و منزل ءَ اوشتاتگ . اے باز بَژنی گپے ، بلے راستیں و پدریں گپے ، بلکیں بازینے چه مئی پرجوشیں ورنا منی گپاں گوں تپاک مه بنت ، که آهانی وتی هیالے و گوں آئی ءَ تپاکی یا ناتپاکی الـّمی نه انت . « مئی » بلوچستان ءِ شهیدانی کاروان ءِ لـَڑ و نام ، هر روچ گیش و دراجتر بیان انت . تاں هنون کمتر کسے چه مئی سنگتاں ، همے جهد و همے راه ءِ نِزوری مارتگ و نبشتگ و درانگاز کتگ انت. لهتے ما را راجانی دیمپدیم اوشتارینگ انت ، لهتے ءَ دین و نیکراهی و مذهب ءِ جنگاں ، پر بلوچ ءَ وش انت و بلوچ ءَ پرمایگ انت . راستیں راه گار انت ... بلوچانی هزاراں کس چه دیریں وهدے انت که شیهه _ شیعه _ بیتگ انت ، بلے وتی بلوچی اش نه شموشتگ و گار نه کتگ ...
دگه راج و دگه دین و نیکراهیانی ایر جنئگ ، هُژیاری و زانتکاری ءَ چه در و دورانت ، مردی ءَ وتی جاه انت . هژیاریں مردم ، وتی وشنیاتک و دژمنان ءَ گوں زانت و زانتکاری و اٹکل ءَ ، دوست کنان انت ، بلے بلوچ ءِ وَس هُشکیں بٹاک و گپ و زا انت که وتی برات ءَ هم دژمن جوڑ کنگ انت .اے تچکیں راهے نه انت که هچ ، بلکیں کوریں و بے راهیں گـَر و دِرّانی راه انت که پشت گردگ ءِ دگ هم بند انت و هچ کس سوبیں نه بیتگ ...
مرچیگیں دنیا ، سیادی ، ارتباط و هوری ِ و یکویی ءِ وهد و دَؤر انت . کینگ و بیڑ _ بیر _ ءِ گپ کنوکان ءَ ، هر کس ملنڈ ءَ کنت ... اگں ما را ملنڈی وش ءَ نه بیت ، گڑاں جوان انت که چه چشیں گپاں وتا را دور به داراں و چه دگرانی دلرنجی ءَ وش مه بیاں ...
منی هیال ءَ پر ما چنت چیز زلوری انت که ما وتی دود و زبان ءَ هیل به کنوں ، تَژن ، ٹاکور و بد گوئشی ءِ زبان ءَ که ٹیهانی زبان بیتگ ، چه وت دور به کنوں و جهد به کنوں که گوں وتی سیاد ، برات ،مردم ، سنگت و وشنیاتک هم ، یک مردمی و آدمگری ءِ زبان ءِ گون ءَ گپ و تران بکنوں که گوں گرمسری و مردمانی دلرنجی هچ جوانیں مراد و واهگے پیلو نه بیتگ و نه بیت انت .
ما پیکه گوں دنیای ءِ مردماں ، گو هوریں و مَنـّـتگیں زبانئ ءَ گپ به کنیں و وتا را پجاه بیارینیں و پجاه بیار اوں . هر راج و هر مردم ءِ گون ءَ ، اگں جهد به بیت ، گپ و هبر بیت کنت و اے یکیں روچ ءَ نه بیت . پر ما نزوریں راجاں ، اے باز و سک مهم انت که دنیای ءِ دگه مردم و وتی همساهگاں به گوئشاں که ما کے اوں و چے لوٹ اوں و وتی پجار ءَ ، هر روچ و هر داب ءَ به کنوں و په اے جهد ءَ دلپروش مه بیوں ، پیکه همے جهد ءَ بکنوں که دنیای ءِ مردم و همساهگیں راجانی زانوگریں مردم ، ما را ماں مئی جهداں ، کوپگ به دَینت ، نه ایشی که تهنا گوں تَهلیں و نه وشیں گپاں دگران ءَ به ڈوبار اوں و وتی جهد ءَ یک روچی جهدے به زان اوں !

امیت انت که بلوچ ورنا چه اے چنت دانک ، دل ءَ مه کن انت و اگں من ءَ رَد زانگ انت ، من ءَ درگوئز به کن انت ، بلے گوں وتی شاتیں نبشتانک و نیکیں جهداں ، منی چماں روژنا ، و دل ءَ وش بکن انت .

گوں هزار مراد و دلی واهگاں په راج ءِ روشنیں باندات ءَ !